Goede raad is vuur

‘Het is nog steeds zo, er is niks veranderd in de wereld. Maar ik ben niet bang, want ik heb toch wel vertrouwen in de mensen en ik hoop dat ze op een gegeven moment wel tot hun gezonde verstand komen, en wel ontroering toelaten en emoties. Want het is echt niet alleen rekenen en meten en wegen. Er is echt veel meer in het mens-zijn, en dat eruit te halen daar ben je voor, om dat te voorschijn te roepen.’

(Simon Vinkenoog, in een docu van NOVA)

Vorige maand heb ik nog over hem geblogd, en nu is hij dood: Simon Vinkenoog. Toen schreef ik dat de geest van de sixties (want dat was Simon voor mij) nog springlevend is. De kop is vergrijsd en het been trekt, maar de idealen zijn ongebroken en de betrokkenheid is ongeslagen (enfin, als Hector aan de zegewagen)

En vervolgens sterft hij op een achternamiddag. Een flauwe grap, verborgen boodschap? Of gewoon de loop der dingen, een oude dichter die na een rijk en bewogen leven nu eenmaal net als iedereen het leven los moet laten. Zo erg zou ik het niet gevonden hebben, als hij niet nog zo vol met plannen en gedachten zat.

Simon, ik weet dat je geest daar ergens zweeft (misschien wel over de wateren) maar dat hij niet verdwenen is. Ik hoop met Einstein te mogen concluderen dat alles van vorm verandert,  maar dat niets ooit verdwijnt: het universum is een gesloten systeem. Materie is energie en energie verdwijnt niet. Nothing lasts, but nothing is lost schijnt William Blake al ooit gezegd te hebben. Je bent er dus nog.

Je blijft een lichtend voorbeeld. Bij leven was je letterlijk een lopend vuurtje. Je luciferische praktijken waren groots van geest en van gevoel. Voor mij was je een lichtbrenger, verbonden met de prometheus-mythe. Iemand die de mensen het vuur van nieuw inzicht komt brengen.

Je eeuwig optimisme, geloof in het uiteindelijke goede in de mens en de kracht van de liefde zijn een blijvende inspiratiebron.

Goede raad is vuur!

“This world, the same for all, neither any of the gods nor any man has made, but it always was, and is, and shall be, an ever living fire, kindled in due measure, and in due measure extinguished.”

(Heraclitus)